Ακρόπολης της Λίνδου

Η Ακρόπολη της Λίνδου είναι ένας σπουδαίος αρχαιολογικός χώρος, χτισμένος πάνω σε έναν απόκρημνο βράχο ύψους 116 μέτρων, από όπου δεσπόζει πάνω από τον παραδοσιακό οικισμό της Λίνδου στη Ρόδο. Η Λίνδος έχει κατοικηθεί αδιάλειπτα στο πέρασμα των αιώνων, κάτι που αντικατοπτρίζεται στα πολυάριθμα αρχαιολογικά ευρήματα, που χρονολογούνται από την αρχαϊκή εποχή και φτάνουν μέχρι και την περίοδο της Ιπποτοκρατίας (14ος-16ος αιώνας). Η πλούσια αυτή ιστορία και η μοναδική θέα καθιστούν την ακρόπολη της Λίνδου έναν από τους πιο δημοφιλείς αρχαιολογικούς χώρους της Ελλάδας, με υψηλή επισκεψιμότητα.

 

Στην αρχαιότητα, η ακρόπολη της Λίνδου ήταν κεντρικός τόπος λατρείας, με κύριο ιερό τον ναό της Λινδίας Αθηνάς. Σύμφωνα με την παράδοση, όταν ο Δαναός έφυγε από την Αίγυπτο με τις κόρες του, έφτασε στη Λίνδο, όπου οι κάτοικοι τον υποδέχτηκαν θερμά. Σε ένδειξη ευγνωμοσύνης, ίδρυσε το ιερό της Αθηνάς και αφιέρωσε άγαλμα στη θεά πριν αναχωρήσει για το Άργος. Η ακριβής χρονολογία ίδρυσης του πρώτου ναού παραμένει άγνωστη, ωστόσο πηγές αναφέρουν ότι τον 6ο αιώνα π.Χ. ο τύραννος της Λίνδου, Κλεόβουλος, που συγκαταλεγόταν στους επτά σοφούς της αρχαιότητας, προχώρησε σε αναστήλωση του ιερού. Στα μέσα του 4ου αιώνα π.Χ. ο ναός καταστράφηκε από πυρκαγιά και ανακατασκευάστηκε σε δωρικό ρυθμό, κομμάτια του οποίου σώζονται μέχρι σήμερα.

 

Η ανοικοδόμηση της ακρόπολης συνεχίστηκε και κατά τη Ρωμαϊκή και Βυζαντινή περίοδο. Με την επικράτηση του Χριστιανισμού, αρκετοί ναοί μετατράπηκαν σε χριστιανικές εκκλησίες ή αντικαταστάθηκαν από νέες. Η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη, που χτίστηκε κατά τον 13ο ή 14ο αιώνα, θεωρείται ότι ανεγέρθηκε πάνω στα ερείπια παλαιότερης εκκλησίας του 5ου αιώνα μ.Χ.

 

Η Ακρόπολη απέκτησε την τελική της μορφή κατά την περίοδο της Ιπποτοκρατίας, καθώς οι Ιωαννίτες Ιππότες ενίσχυσαν τις βυζαντινές οχυρώσεις και διαμόρφωσαν το κάστρο, το οποίο αποτελούσε το σημαντικότερο οχυρωματικό έργο τους μετά το κάστρο της πόλης της Ρόδου.

 

Κατά την Τουρκοκρατία, η ακρόπολη χρησιμοποιήθηκε ως φρούριο, αλλά δεν φαίνεται να υπήρξε ενδιαφέρον για τη συντήρησή της. Στις αρχές του 20ού αιώνα, οι Δανοί αρχαιολόγοι Kinch και Blinkenberg πραγματοποίησαν ανασκαφές στη Λίνδο και τη νότια Ρόδο, με τα ευρήματά τους να εκτίθενται σήμερα στο Μουσείο της Κοπεγχάγης. Κατά την Ιταλοκρατία, Ιταλοί αρχαιολόγοι διενέργησαν έρευνες στη Ρόδο και στην ακρόπολη της Λίνδου. Παρόλο που τα ευρήματα δεν ήταν πολυάριθμα, αναγνώρισαν τη σπουδαιότητα του χώρου και προχώρησαν σε έργα αναστήλωσης. Οι εργασίες αυτές συνεχίστηκαν από την Ελληνική Αρχαιολογική Υπηρεσία το 1948, μετά την ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου στην Ελλάδα.